چونک آوازش خوش و مظلوم شد

آن سه کوری دوری سرمد بود

لیک وهابان که بی علت دهند

بوک دستی بر سر زشتش نهند

زو دل سنگین دلان چون موم شد

ناله کافر چو زشتست و شهیق

زان نمی گردد اجابت را رفیق