زو جهان گریان و او در خنده است

کاه برگی می نماید تا تو زود

پف کنی کو را برانی از وجود

هین که آن که کوهها بر کنده است

می نماید تا بکعب این آب جو

صد چو عاج ابن عنق شد غرق او

می نماید موج خونش تل مشک