قحبه گشتند و ز غم تن کاستم

با من این را باز می بایست گفت

تا یکی مستور کردیمیت جفت

گفت نه مستور صالح خواستم

خواستم ایم قحبه را بی معرفت

تا ببینم چون شود این عاقبت

عقل را من آزمودم هم بسی