چون ز کوری دزد دزدد کاله ای

کو بود با خلق حی با حق موات

چون بماند از خلق گردد او یتیم

انس حق را قلب می باید سلیم

می کند آن کور عمیا ناله ای

تا نگوید دزد او را کان منم

کز تو دزدیدم که دزد پر فنم