کی شناسد کور دزد خویش را

می کند آن کور عمیا ناله ای

تا نگوید دزد او را کان منم

کز تو دزدیدم که دزد پر فنم

چون ندارد نور چشم و آن ضیا

چون بگوید هم بگیر او را تو سخت

تا بگوید او علامتهای رخت