مهر و کل خاطرش آن سو رود

وانک نیمی آن تو بیوه بود

وانک هیچست آن عیال با ولد

چون ز شوی اولش کودک بود

دور شو تا اسپ نندازد لگد

سم اسپ توسنم بر تو رسد

های هویی کرد شیخ باز راند