موج نورش می زند بر آسمان

در میان خون و روده فهم و عقل

جز ز اکرام تو نتوان کرد نقل

از دو پاره پیه این نور روان

گوشت پاره که زبان آمد ازو

می رود سیلاب حکمت همچو جو

سوی سوراخی که نامش گوشهاست