باغبان گوید خمش ای زشت خو

می برم من تا رهد از پشک مشک

خشک گوید باغبان را کای فتی

مر مرا چه می بری سر بی خطا

بس نباشد خشکی تو جرم تو

خشک گوید راستم من کژ نیم

تو چرا بی جرم می بری پیم