حرص آدم چون سوی گندم فزود

که نداند چاشنی این و آن

چون شود از رنج و علت دل سلیم

طعم کذب و راست را باشد علیم

از دل آدم سلیمی را ربود

پس دروغ و عشوه ات را گوش کرد

غره گشت و زهر قاتل نوش کرد