می پرد تمییز از مست هوس

پس دروغ و عشوه ات را گوش کرد

غره گشت و زهر قاتل نوش کرد

کزدم از گندم ندانست آن نفس

خلق مست آرزواند و هوا

زان پذیرااند دستان ترا

هر که خود را از هوا خو باز کرد