تو پی اشتر دوان گشته بطوف

می دوی این سو و آن سو خشک لب

کاروان شد دور و نزدیکست شب

رخت مانده بر زمین در راه خوف

کای مسلمانان که دیدست اشتری

جسته بیرون بامداد از آخری

هر که بر گوید نشان از اشترم