آن نبد بیگار کسبی بود چست

جستنم آورد در صدقی مرا

تخم دولت در زمین می کاشتم

سخره و بیگار می پنداشتم

هر یکی دانه که کشتم صد برست

دزد سوی خانه ای شد زیر دست

چون در آمد دید کان خانه خودست