در چهی افتاد تا شد پند تو

تا نروید ریش تو ای خوب من

بر دگر ساده زنخ طعنه مزن

این نگر که مبتلا شد جان او

تو نیفتادی که باشی پند او

زهر او نوشید تو خور قند او