وز فراغت از غم فردای او

هر که زیشان گفت از عیب و گناه

وز دل چون سنگ وز جان سیاه

وز سبک داری فرمانهای او

وز هوس وز عشق این دنیای دون

چون زنان مر نفس را بودن زبون

وان فرار از نکته های ناصحان