چون ندید اندر دهل او فربهی

که برو آن شاخ را می کوفت باد

روبهی اشکار خود را باد داد

بهر طبلی همچو خیک پر ز باد

گفت خوکی به ازین خیک تهی

روبهان ترسند ز آواز دهل

عاقلش چندان زند که لا تقل