چنین گفت ضحاک را ارنواز

که لرزان شد آن خانه صدستون

بجستند خورشید رویان ز جای

از آن غلغل نامور کدخدای

که شاها چه بودت نگویی به راز

که خفته به آرام در خان خویش

برین سان بترسیدی از جان خویش