یک جوالم گندم و دیگر ز ریگ

نطق تو شومست بر اهل زمن

یا تو آن سو رو من این سو می دوم

ور ترا ره پیش من وا پس روم

به بود زین حیله های مردریگ

احمقی ام پس مبارک احمقیست

که دلم با برگ و جانم متقیست