کرد سیمای درونت را تباه

چند چندت گیرم و تو بی خبر

در سلاسل مانده ای پا تا بسر

زنگ تو بر توت ای دیگ سیاه

بر دلت زنگار بر زنگارها

جمع شد تا کور شد ز اسرارها

گر زند آن دود بر دیگ نوی