سیاوش که بگذاشت ایران زمین

همی از بلندی نبینی نشیب

سر تاجداران مبر بی گناه

که نپسندد این داور هور و ماه

همی از جهان بر تو کرد آفرین

بیازرد از بهر تو شاه را

چنان افسر و تخت و آن گاه را