که با تاج بر تخت ماند بسی

بیامد ترا کرد پشت و پناه

کنون زو چه دیدی که بردت ز راه

نبرد سر تاجداران کسی

مکن بی گنه بر تن من ستم

که گیتی سپنج است با باد و دم

یکی را به چاه افگند بی گناه