یکی با کله برشناند به گاه

مکن بی گنه بر تن من ستم

که گیتی سپنج است با باد و دم

یکی را به چاه افگند بی گناه

سرانجام هر دو به خاک اندرند

ز اختر به چنگ مغاک اندرند

شنیدی که از آفریدون گرد