گفت نی من آن ندانم عمرو را

گندمی بستان که پیمانه ست رد

زید و عمرو از بهر اعرابست و ساز

گر دروغست آن تو با اعراب ساز

زید چون زد بی گناه و بی خطا

گفت از ناچار و لاغی بر گشود

عمرو یک واو فزون دزدیده بود