چونک نومیدم من از دلخواه من

گفت من نومید پیش او روم

ز آستان او براه اندر شوم

تا دعای او بود همراه من

رفت پیش شیخ با چشم پر آب

اشک می بارید مانند سحاب

گفت شیخا وقت رحم و رقتست