صاحب سری عزیزی صد زبان

که ز سر نامها غافل بدند

مشت بر هم می زدند از ابلهی

پر بدند از جهل و از دانش تهی

گر بدی آنجا بدادی صلحشان

پس بگفتی او که من زین یک درم

آرزوی جمله تان را می دهم