به شاه گرانمایه گفت ارنواز

که چونین شگفتی بشاید نهفت

که گر از من این داستان بشنوید

شودتان دل از جان من ناامید

که بر ما بباید گشادنت راز

توانیم کردن مگر چاره ای

که بی چاره ای نیست پتیاره ای