و آن سلامت در میان آفتش

جای زاهد خشک بود او ترمزاج

از سموم بادیه بودش علاج

حاجیان حیران شدند از وحدتش

در نماز استاده بد بر روی ریگ

ریگ کز تفش بجوشد آب دیگ

گفتیی سرمست در سبزه و گلست