یک جماعت زان عجایب کارها

در گو و در غارها مسکن گرفت

ابر می بارید چون مشک اشکها

حاجیان جمله گشاده مشکها

می بریدند از میان زنارها

قوم دیگر را یقین در ازدیاد

زین عجب والله اعلم بالرشاد