گر ببندد راه آن پستان برو

رفت زشتی از رخش چون شمع تافت

دایه ای کو طفل شیرآموز را

تا بنعمت خوش کند پدفوز را

برگشاید راه صد بستان برو

زانک پستان شد حجاب آن ضعیف

از هزاران نعمت و خوان و رغیف