بی کمین و دام و صیاد ای عیار

چون بتازد دامش افتد در گلو

آنک می گفتی که کو اینک ببین

دشت می دیدی نمی دیدی کمین

دنبه کی باشد میان کشت زار

آنک گستاخ آمدند اندر زمین

استخوان و کله هاشان را ببین