گفتی ای اصحاب آفت از خدا

چاشتگه بیرون شدی آن خوب کیش

جوق جوقی مبتلا دیدی نزار

شسته بر در در امید و انتظار

حاجت این جملگانتان شد روا

هین روان گردید بی رنج و عنا

سوی غفاری و اکرام خدا