چو آن ناله و زار نفرین شنید

به آواز بر جان افراسیاب

همی کرد نفرین و می ریخت آب

خروشش به گوش سپهبد رسید

به گرسیوز بدنشان شاه گفت

که او را به کوی آورید از نهفت

ز پرده به درگه بریدش کشان