غمگساری کن تو با ما ای روی

مر ورا بگشا ز اصغا روزنی

گوش تو او را چو راه دم شود

دود تلخ از خانه او کم شود

گر به سوی رب اعلی می روی

این تردد حبس و زندانی بود

که بنگذارد که جان سویی رود