شیر مرداری خورد از جوع زار

نه ز غفلت بود ماندن نه خری

بلک بود از اضطرار و بی خری

با لئیمان بسته نیکان ز اضطرار

او همی دیدش همی کردش سلام

که فلانم من مرا اینست نام

گفت باشد من چه دانم تو کیی