خویش را بهر تو کور و کر کند

که بنشناسم عمر از بولهب

باد کره خود شناسم نیمشب

ای خری کین از تو خر باور کند

خویش را از ره روان کمتر شمر

تو حریف ره ریانی گه مخور

باز پر از شید سوی عقل تاز