در دمی در خیک خود پرش کنی

آن خضرجان کز اجل نهراسد او

شاید ار مخلوق را نشناسد او

کام از ذوق توهم خوش کنی

پس به یک سوزن تهی گردی ز باد

این چنین فربه تن عاقل مباد

کوزه ها سازی ز برف اندر شتا