خندق و میدان بپیش او یکیست

صرصرش چون کاه که را می ربود

امتحان می کردشان زیر و زبر

کی بود سرمست را زینها خبر

چاه و خندق پیش او خوش مسلکیست

آن بز کوهی بر آن کوه بلند

بر دود از بهر خوردی بی گزند