کرد عمران خویش پر خشم و ترش

ما ستاره بار گشتیم از بکا

با دل خوش شاد عمران وز نفاق

دست بر سر می بزد کاه الفراق

رفت چون دیوانگان بی عقل و هش

خویشتن را اعجمی کرد و براند

گفته های بس خشن بر جمع خواند