تو جهان راستان در رفته ای

آب رویش پیش لشکر برده اند

نیست با ایشان سلاح و لشکری

جز عصا و در عصا شور و شری

گرچه در صورت به خاکی خفته ای

آن اگر سحرست ما را ده خبر

ور خدایی باشد ای جان پدر