در بهاری تو ندیدستی تموز

هوش را بگذار وانگه هوش دار

گوش را بر بند وانگه گوش دار

نه نگویم زانک خامی تو هنوز

این جهان همچون درختست ای کرام

ما برو چون میوه های نیم خام

سخت گیرد خامها مر شاخ را