سخنها شنیدستم از هر کسی

پشیمان بشد زان کجا کرده بود

به گفتار بیهوده آزرده بود

بدو گفت من زین نوآمد بسی

پرآشوب جنگست زو روزگار

همه یاد دارم ز آموزگار

که از تخمه تور وز کیقباد