کم نمی کرد از دعا و چاپلوس

و آن همی خندید ما را هم بده

زانچ یابی هدیه ای سالار ده

او ازین تشنیع مردم وین فسوس

تا که شد در شهر معروف و شهیر

کو ز انبان تهی جوید پنیر

شد مثل در خام طبعی آن گدا