بر سر دیوار عالی گر روی

زانک در ظلمات شد او را وطن

بر زمین گر نیم گز راهی بود

آدمی بی وهم آمن می رود

گر دو گز عرضش بود کژ می شوی

بلک می افتی ز لرزه دل به وهم

ترس وهمی را نکو بنگر بفهم