ما درین رنجیم و در اندوه و گرم

گفتش ای غر تو هنوزی در لجاج

می نبینی این تغیر و ارتجاج

گر تو کور و کر شدی ما را چه جرم

گفت ای خواجه بیارم آینه

تا بدانی که ندارم من گنه

گفت رو مه تو رهی مه آینت