بدو گفت کای یادگار مهان

بگیری و از کس نیایدت عار

خردمند را دل برو بر بسوخت

به کردار آتش رخش برفروخت

پسندیده و ناسپرده جهان

که تاج سر شهریاران توی

که گوید که پور شبانان توی