خواه در خشکی و خواه اندر نمی

تو نه آیی در سر و خوش می روی

من همی آیم بسر در چون غوی

من همی افتم برو در هر دمی

این سبب را باز گو با من که چیست

تا بدانم من که چون باید بزیست

گفت چشم من ز تو روشن ترست