چونک بی آتش مرا گرمی رسد

کان غمها را دل مستی دهد

لا نسلم و اعتراض از ما برفت

چون عوض می آید از مفقود زفت

راضیم گر آتشش ما را کشد

بی چراغی چون دهد او روشنی

گر چراغت شد چه افغان می کنی