زمین را ببوسید پیران و گفت

سپهر و دد و دام و جان آفرید

که ناید بدین کودک از من ستم

نه هرگز برو بر زنم تیزدم

که ای دادگر شاه بی یار و جفت

برین بند و سوگند تو ایمنم

کنون یافت آرام جان و تنم