می رود بی چون نهان در شکل چون

سیر جان بی چون بود در دور و دیر

جسم ما از جان بیاموزید سیر

سیر جسمانه رها کرد او کنون

گفت روزی می شدم مشتاق وار

تا ببینم در بشر انوار یار

تا ببینم قلزمی در قطره ای