پیشتر رفتم دوان کان شمعها

سالها نتوان شنودن آن بگوش

چونک پایانی ندارد رو الیک

زانک لا احصی ثناء ما علیک

تا چه چیزست از نشان کبریا

می شدم بی خویش و مدهوش و خراب

تا بیفتادم ز تعجیل و شتاب