ساعتی بی هوش و بی عقل اندرین

تا چه چیزست از نشان کبریا

می شدم بی خویش و مدهوش و خراب

تا بیفتادم ز تعجیل و شتاب

اوفتادم بر سر خاک زمین

باز با هوش آمدم برخاستم

در روش گویی نه سر نه پاستم